Και 2η τραγωδία… Βαθιά συγκλονισμένος και με βαρύ το βλέμμα…

Σήμερα δεν χάθηκαν απλώς επτά φίλαθλοι.
Χάθηκαν επτά παιδιά. Παιδιά γεμάτα ζωή, όνειρα και καθαρό ενθουσιασμό.

Ξεκίνησαν ένα ταξίδι για να στηρίξουν την ομάδα που αγαπούσαν.
Για αυτά τα παιδιά, ο ΠΑΟΚ δεν ήταν απλώς μια ομάδα.
Ήταν δεσμός, ταυτότητα, μια μαύρη-άσπρη αγάπη.

Ως πατέρας, σκύβω το κεφάλι με πόνο.
Γιατί κανένας γονιός δεν είναι έτοιμος να αποχαιρετήσει το παιδί του έτσι.

Οι σκέψεις και η προσευχή μου είναι κοντά στις οικογένειες, στους φίλους και σε όλους όσοι σήμερα ζουν μια σιωπή που πονά.
Η μνήμη τους θα μείνει ζωντανή.

Και η ελπίδα της Ανάστασης ας γίνει παρηγοριά: γιατί για τον Θεό τίποτα δεν χάνεται, όλα μεταμορφώνονται σε ζωή.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!