Ποιος εμποδίζει τη συνάντηση;

Μα αυτός που φοβάται το φως. Του Ασώτου σήμερα….

Σήμερα η Εκκλησία μάς θυμίζει κάτι απλό και συγκλονιστικό:

ο Πατέρας δεν κλείνει ποτέ την πόρτα.
Δεν υψώνει τείχη.
Δεν φοβάται τη συνάντηση.
Τρέχει να αγκαλιάσει.

Κι όμως, στον κόσμο των ανθρώπων, υπάρχουν κάποιοι που στέκονται ανάμεσα στον άνθρωπο και στη συγχώρηση.
Όχι για να ενώσουν ή να θεραπεύσουν, αλλά για να εμποδίσουν αλλά και να ψιθυρίζουν λόγια σκοτεινά, μακριά από το φως της αλήθειας.
Του τύπου: Δεν έχω ευλογία να στο πω, αλλά θα στο πω: Ο γέροντας δεν δέχεται συνάντηση…. Ο γέροντας δεν δέχεται να συγχωρέσει.

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ!!! Πώς υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται ορθόδοξοι και χρησιμοποιούν τους γέροντες για φτηνά μικρό πολιτικά συμφέροντα.

Θλίβομαι…

Διαδίδουν ότι «δεν δέχεται».
Μιλούν εξ ονόματος άλλων.
Χτίζουν τείχη εκεί που η Εκκλησία υψώνει γέφυρες.

Αλλά η Ορθοδοξία δεν γνώρισε ποτέ μεσάζοντες στη μετάνοια.
Ούτε φύλακες στην πόρτα της συγχώρησης.

Ο Άγιος Διονύσιος συγχώρησε τον φονιά του αδελφού του.
Τον έκρυψε.
Τον προστάτεψε.
Τον αγκάλιασε.

 Αυτή είναι η παράδοση των Αγίων.
Όχι οι ψίθυροι.
Όχι οι αποκλεισμοί.
Όχι οι μικρότητες που ντύνονται δήθεν με ευσέβεια.

Γι’ αυτό και σήμερα
Δεν υπάρχει κατηγορία.
Δεν υπάρχει πικρία.
Υπάρχει μόνο μια αλήθεια:

Η πόρτα της καρδιάς μένει ανοιχτή.

Γιατί όποιος πιστεύει πραγματικά στον Χριστό,
δεν φοβάται ούτε τη συνάντηση,
ούτε τη συγγνώμη,
ούτε το φως.

Ποιος φοβάται τη συνάντηση;
Δεν φοβάμαι.
Η πόρτα της καρδιάς μου είναι ανοιχτή.

Γιατί όποιος πιστεύει πραγματικά στον Χριστό
ξέρει ότι στο τέλος
δεν νικά η σιωπή των ανθρώπων,
αλλά η αλήθεια του Θεού.

Και η αλήθεια…
δεν κλείνεται πίσω από καμία πόρτα.

Και η αλήθεια, όσο κι αν πολεμηθεί,
στο τέλος πάντα λάμπει.
Ησυχα.
Καθαρά.