Εργαζόμενες μάνες. Οι ζωντανές καιόμενες λαμπάδες…

Στη Βιολάντα, αυτές οι μάνες δεν γύρισαν σπίτι.

Δούλευαν όταν τα παιδιά τους κοιμούνταν,
για να είναι παρούσες όταν ξυπνούσαν.

Για να τα ντύνουν το πρωί, να τα φιλούν, να τα σταυρώνουν και να τα ξεπροβοδούν πριν φύγουν για το σχολείο.
Το έζησα και στο δικό μου σπίτι.
Η σύζυγός μου, νοσηλεύτρια στο ΑΧΕΠΑ, όπως και τόσες άλλες μάνες προτιμούσε τη νύχτα για να μπορεί την ημέρα να υποστηρίξει τα παιδιά και την οικογένεια.

Αυτό κάνουν χιλιάδες μάνες με μεγάλες οικογένειες.
Θυσιάζονται σιωπηλά και λιώνουν σαν τις καιόμενες λαμπάδες μπροστά στο εικόνισμα του Χριστού και της οικογένειάς τους.

Στη Βιολάντα, αυτές οι μάνες δεν γύρισαν σπίτι.
Και την ίδια στιγμή, η Πολιτεία μιλά για δεκατριάωρα.
Για «ευελιξία».
Για περισσότερη δουλειά με λιγότερη προστασία.

Αυτό είναι σύγχρονη δουλοπαροικία.

Ένα καθεστώς που θέλει τις μάνες εξαντλημένες, αόρατες, αναλώσιμες.
Να δουλεύουν νύχτα.
Να αντέχουν 13 ώρες.
Και, αν χρειαστεί, να πληρώνουν με τη ζωή τους.

Το τελευταίο νομοσχέδιο της Κεραμέως και του Μητσοτάκη για τα εργασιακά, που καθιερώνει τα 13ωρα εργασίας, συνιστά προκλητικά τους σύγχρονους εξολοθρευτές της εργατικής ελληνικής τάξης.

Οι εργαζόμενες μητέρες είναι
η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας.
Και όποιος εξαντλεί τις μάνες,
γκρεμίζει το αύριο της χώρας.

Για τις μάνες της νύχτας.
Για εκείνες που δεν γύρισαν σπίτι.
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ.