ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ ΑΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ!
14 Σεπτεμβρίου, 2026
Η ΣΜΥΡΝΗ ΚΑΗΚΕ.
ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΜΑΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΚΑΗΚΑΝ ΠΟΤΕ.
14 Σεπτεμβρίου.
Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.
Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Μια ημέρα χαραγμένη με φωτιά και αίμα στην εθνική μας συνείδηση.
.https://www.facebook.com/reel/2199668870928564
Ως απόγονος Μικρασιατών, με οικογενειακές ρίζες στη μαρτυρική Σμύρνη, αυτή η ημέρα δεν είναι για μένα απλώς μια επέτειος.
Είναι οικογενειακή μνήμη.
Είναι πόνος.
Είναι χρέος.
Σήμερα η σκέψη μας ταξιδεύει στις αλησμόνητες πατρίδες.
Στα σπίτια που έμειναν πίσω. Στις εκκλησίες, στις γειτονιές και στους τάφους των προγόνων μας.
Στους ανθρώπους που σφαγιάστηκαν και σε εκείνους που ξεριζώθηκαν, παίρνοντας μαζί τους μονάχα ό,τι μπορούσαν να κρατήσουν στα χέρια και στην ψυχή τους.
Η Σμύρνη δεν ήταν «συνωστισμός».
Ήταν καταστροφή. Ήταν σφαγή. Ήταν ξεριζωμός.
Και η μνήμη των νεκρών μας δεν μπαίνει σε παζάρια διπλωματικών ισορροπιών.
Γι’ αυτό προκαλεί βαθιά θλίψη όταν από επίσημα ελληνικά χείλη εξωραΐζεται η ιστορική παρακαταθήκη του Μουσταφά Κεμάλ.
Η ειρήνη με τους λαούς είναι πολύτιμη.
Αλλά η πραγματική ειρήνη δεν οικοδομείται πάνω στη λήθη.
Οικοδομείται πάνω στην ΑΛΗΘΕΙΑ και την ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
ήμερα ανάβουμε ένα κερί για εκείνους που χάθηκαν.
Για τη Σμύρνη.
Για τη Μικρά Ασία.
Για τον Πόντο.
Για τις αλησμόνητες πατρίδες.
Και σκύβουμε ευλαβικά το κεφάλι στη μνήμη εκείνων που έφυγαν, αλλά άφησαν τις ρίζες τους βαθιά μέσα στην Ελλάδα.
ΟΣΟ ΤΟΥΣ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ, ΖΟΥΝ.
ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ.
