Μας χειροκροτούσαν ως ήρωες…

μετά μας έσυραν στα δικαστήρια.

Μας χειροκροτούσαν ως ήρωες… μετά μας έσυραν στα δικαστήρια.

Χθες βρέθηκα έξω από τη Σχολή Ευελπίδων.

Εκεί δόθηκε μια ακόμη μάχη για έναν άνθρωπο που αντιστάθηκε σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους των τελευταίων χρόνων.

Την περίοδο της πανδημίας…

τότε που επιβλήθηκαν μέτρα που πολλοί από εμάς βιώσαμε ως πρωτοφανή.
Μέτρα που έρχονταν σε αντίθεση με τη συνείδησή μας.

Στην αρχή μας χειροκροτούσαν ως ήρωες.
Ξαφνικά βρεθήκαμε στο περιθώριο.
Σε αναστολές.
Σε διώξεις.
Σε σκληρό κοινωνικό αποκλεισμό.

Μέσα σε αυτή την εποχή φόβου και διχασμού αποφασίσαμε να αντισταθούμε.

Ένας από εμάς είναι ο Λάμπρος Τσάπαλης.
Έφτασε στο ακραίο σημείο της απεργίας πείνας για να καταγγείλει αυτό που ο ίδιος θεωρούσε υγειονομική αυθαιρεσία.

Παρά το γεγονός ότι η υγεία του είχε ήδη κλονιστεί ύστερα από ημέρες απεργίας πείνας, χθες οδηγήθηκε ακόμη και στα δικαστήρια.

Γι’ αυτό και η παρουσία μου στο πλευρό του Λάμπρου Τσάπαλη ήταν αυτονόητη.

Γιατί οι αγώνες εκείνης της περιόδου δεν παρακολουθήθηκαν από κερκίδες — δόθηκαν στην πρώτη γραμμή.

Έτσι, για 16 μήνες βρέθηκα στην ανεργία, παρότι είχα και έχω μια πολύτεκνη οικογένεια με έξι παιδιά, εκ των οποίων εκείνη την εποχή τα τρία ήταν φοιτητές.

Όμως νίκες χωρίς αντίσταση δεν υπάρχουν.
Ο αγώνας θέλει γερά κότσια.

Και μάθαμε να μιλάμε με πράξεις — όχι με λόγια.

Αδέλφια μου, πρέπει να θυμηθούμε ξανά πώς να αγωνιζόμαστε.
Να θυμηθούμε την ιστορία μας.
Να μιμηθούμε τους ήρωές μας που ποτέ δεν λύγιζαν μπροστά στις δυσκολίες.

Ο αγώνας όμως δεν σταμάτησε εκεί.

Ως καρδιοχειρουργός και αργότερα ως εκλεγμένος βουλευτής συνέχισα να πιέζω την κυβέρνηση με κάθε θεσμικό τρόπο.

Κατατέθηκαν περισσότερες κοινοβουλευτικές ερωτήσεις από οποιονδήποτε άλλο βουλευτή για το θέμα των εμβολίων και της διαχείρισης της πανδημίας, ζητώντας απαντήσεις και ανάληψη ευθυνών.

Στάλθηκαν επιστολές σε όλους τους ιατρικούς συλλόγους της χώρας, καλώντας την επιστημονική κοινότητα να πάρει θέση απέναντι σε όσα συνέβαιναν.

Και τι συνέβη;

Παρά την πίεση που ασκήθηκε για να πάρουν θέση οι συνάδελφοι, όχι μόνο δεν υπήρξε καμία απάντηση, αλλά οι επιστολές ούτε καν πρωτοκολλήθηκαν.

Έφτασε ακόμη και ο Υπουργός Υγείας να απειλήσει ότι θα αφαιρέσει το πτυχίο της καρδιοχειρουργικής — ενώ πριν από την πολιτική του πορεία ήταν βιβλιοπώλης.

Κι όμως, ο αγώνας έφερε και αποτελέσματα.

Μετά από έντονη κοινοβουλευτική πίεση και παρέμβαση, σβήστηκαν τελικά τα εξωφρενικά πρόστιμα των 100 ευρώ που επιβάλλονταν κάθε μήνα στους ανεμβολίαστους συνταξιούχους, ενώ σε όσους τα είχαν πληρώσει αδίκως δεν επιστράφηκαν ποτέ.

Ένα μικρό αλλά ουσιαστικό βήμα δικαιοσύνης για χιλιάδες ανθρώπους.

Η αντίσταση των υγειονομικών λειτούργησε σαν κυματοθραύστης.

Χάρη σε αυτούς δεν προχώρησαν ακόμη πιο πέρα οι πιέσεις και οι υποχρεωτικότητες — σε ένστολους, σε κληρικούς και σε άλλους ανθρώπους της κοινωνίας.

Ο αγώνας όμως πληρώθηκε με βαρύ τίμημα.
Με τη δουλειά μας.
Με την υγεία μας.
Με την αξιοπρέπειά μας.

Δεν λυγίζουμε.

Και όσο περνά ο χρόνος και εμφανίζονται συνεχώς απώλειες νέων ανθρώπων, γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι η ιστορία αυτής της εποχής δεν έχει τελειώσει.

Η αλήθεια αργεί…
αλλά στο τέλος βρίσκει πάντα τον δρόμο της.

Περιμένουμε τη δικαίωση των υγειονομικών με την επιστροφή των μισθών και την πλήρη αποκατάστασή τους.

Κυρίως περιμένουμε ένα μεγάλο «συγγνώμη» από την κυβέρνηση προς τους υγειονομικούς και προς ολόκληρο τον ελληνικό λαό, ώστε καμία κυβέρνηση στο μέλλον να μην διανοηθεί να διαπράξει παρόμοια εγκλήματα.

Και όταν η αλήθεια βγαίνει στο φως, τότε γράφεται η πραγματική ιστορία.